NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Thra, co się z tobą stało?
Łapska przy sobie. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Na niebiosa!
Aleś się postarzał.
Gdy widziałam cię ostatnio, byłeś ledwie dziecięciem.
Twój dziadek?
To jak długo mnie nie było?
Aż tyle?
A to i tak zbyt krótko, by poznać cały wszechświat.
Projekcja własnej świadomości w gwiazdy
to nie lada wyczyn, nawet dla Aughry.
Nogi mi ścierpły. Obudźcie się, nogi!
Pomoc? To ja przybywam z pomocą.
Ten ból i moje przebudzenie
mogą oznaczać tylko jedno: Thra jest w niebezpieczeństwie.
Aughra musi ustalić, co się stało,
i wszystko naprawić.
Oby nie było za późno.
Na co czekasz? Przynieś moje zwoje!
Już!
Dzień dobry! Jest tu ktoś?
Przepraszam.
Dzień dobry.
To mój pierwszy raz na powierzchni.
Mam na imię Deet. Umiesz mówić?
Czyli nie.
Już dobrze. Widzisz?
Nie ma się czego bać.
Właśnie.
Lubisz drapanie po brzuchu?
Tak sądziłam. Podrapię cię.
Proszę.
Ja też jestem sama.
Może chcesz iść ze mną do Ha’rar.
Byłoby miło mieć towarzystwo.
Chyba musisz już iść.
Katastrofa!
Zdrajca. Trzeba go znaleźć.
Wytężcie wzrok!
Bez zgody waszych Panów nikt nie może wejść ani wyjść.
Nie zawiedziemy was, Panie.
Mam nadzieję.
Inaczej lojalne stworzenia Thra czeka marny los.
W dzisiejszych czasach trudno o dobrą służbę.
Nie jest w stanie uciec.
Strażnicy pilnują każdego wyjścia.
Przeczesujemy zamek, komnata po komnacie.
Znajdziemy Riana.
Strażnicy będą zadawać pytania,
z czasem coraz śmielej,
gdy zauważą, że nie tylko Rian zniknął.
Ta cała Mira.
Ciekawe, jak będą zadawać pytania, gdy wybijemy im zęby.
- Dwa pytania na siebie odpowiadają. - Czekaj!
Wyjaśnij, Szambelanie.
Uzębienie może pozostać nienaruszone.
Dlaczego szukamy Riana?
Gdzie się podziała Mira?
To oczywiste.
Rian zabił Mirę. Co za tragedia!
Gelflingi nigdy w to nie uwierzą.
Oczywiście, że uwierzą.
Zawsze wierzą w podszepty Szambelana.
Znam się na tym.
Sieję historie i obserwuję, jak wyrasta z nich prawda.
Niech Gelflingi oglądają się za siebie,
a wtedy nie dostrzegą tego, co dzieje się pod ich nosem.
Po co strzępić języki, jeśli możemy ostrzyć szpony?
Mądrze prawi Szambelan.
Działajmy subtelnie,
póki zdrajca Rian nie wpadnie w nasze sidła.
- Ależ, Cesarzu... - Możesz odejść, Generale.
Jak sobie życzysz.
- Generale. - Cherlaku.
Badaczu, nareszcie jesteś.
Przybywam na twe wezwanie, Cesarzu!
Przynieś mi esencji.
Już jej nie ma.
Co?
Nie ma?
Ty...
- My już ją całą wypiliśmy. - Kłamstwo!
Zachowałeś fiolkę. Widziałem.
Kilka kropel do celów badawczych.
Przygotuj więcej!
To niemożliwe!
Maszyna została uszkodzona w trakcie pierwszej próby.
Wymaga naprawy, a na to potrzeba czasu.
Napraw ją!
Oczywiście, Cesarzu. Niezwłocznie.
Niezwłocznie.
Tak.
Wydajesz się strapiony, Cesarzu.
Może przydałaby ci się odrobina rozrywki?
Tak.
Muzycy!
Zagrajcie dla waszego Cesarza!
Ciszej!
Tak lepiej.
Przemoku!
Wiesz, jak mam na imię, Tolin.
Na ilu patrolach byliśmy razem?
Od kiedy tak mnie nazywasz?
Odkąd twój przyjaciel złamał przysięgę i zabił Mirę.
Co? Rian? To niemożliwe.
Lord Szambelan osobiście nas powiadomił o zbrodni zdrajcy.
Ale on kochał Mirę. Nigdy by jej...
Mów, gdzie jest Rian!
Spokojnie, Tolin. Nie wiem.
Dobrze się zastanów.
Jesteś wierny zdrajcy
- czy przysiędze, którą składałeś? - Przysiędze, tak jak ty.
I tak powinno zostać.
Co za para...
Rian!
- Co się stało? Czekałem! - Cicho!
Wszyscy oszaleli.
- Twierdzą, że... - Nie tutaj. Chodź za mną.
Szybko.
Tędy, Gurjin.
Tu będziemy bezpieczni.
- Pomóż mi uciec z zamku. - Chwileczkę!
Co się dzieje?
Przy wyjściach stoją straże.
- Gdzie Mira? - Pójdziemy do katakumb...
Twierdzą, że Mira nie żyje, a ty ją zabiłeś.
- Kto tak mówi? - Strażnicy, Skeksowie, wszyscy.
To kłamstwo. Chyba nie wierzysz...
Nie wiem, w co wierzyć.
Splećmy sny.
Zaufaj mi, Gurjin, musisz sam zobaczyć prawdę.
- Witaj, Gelflingu. - Błagam.
- Panowie! Pomóżcie mi! - Oddaj Kryształowi wszystko.
Oddaj mu swoją esencję!
Dość!
Biedna Mira.
Już jej nie ma.
Kochała cię.
I ciebie.
Mira zasługuje na sprawiedliwość.
- Spróbują nas powstrzymać. - Nas?
Pójdę z tobą.
- Nie, to zbyt niebezpieczne. - Mira zrobiłaby to samo.
Nie zważałaby na twoje protesty.
Dobrze. Uciekniemy razem.
Masz jakiś plan?
Tak.
Ale nie spodoba ci się.
Cześć! Nazywam się Deet.
A ty?
Tędy!
Chyba.
Może go zgubiłam?
O nie!
Przecież zwierzęta mnie lubią!
Nie musisz mnie zjadać.
Możemy zostać przyjaciółmi! Byłoby miło.
Bądź ostrożny!
Gdzie się podział?
Katastrofa!
O nie!
Uważaj!
Pomogę ci!
Przepraszam!
Nie! Dede!
- Dede? - Jeszcze raz!
Nic ci nie jest?
To było niesamowite!
- Dziękuję. - Hup!
- Hup? Tak masz na imię? - Hup!
Pomogę ci.
Dziękuję bardzo.
Proszę. Ja jestem Deet.
Jestem Gelflingiem.
Pani Deet.
- Podling. - Nigdy jeszcze nie spotkałam Podlinga.
Miło mi, Podlingu Hup. Mam szczęście, że byłeś w okolicy.
Przepraszam, nie rozumiem.
Masz magiczną łyżkę?
- To miecz! - Tak, miecz.
Jesteś paladynem.
Jeszcze nie.
Rozumiem. Zmierzasz do Ha’rar,
by stać się paladynem u tronu Wszech Maudry.
- Hup! - Czy wielu Podlingów jest paladynami?
Hup, pierwszy Podling paladyn.
To bardzo szlachetne.
Ja zmierzam do Ha’rar, by ostrzec Wszech Maudrę przed Zaciemnieniem.
Może pójdziemy tam razem.
Czyli się zgadzasz.
Świetnie! Ruszajmy do Ha’rar!
Do Ha’rar!
Co to?
To na słońca. Grotanie mają wrażliwe oczy.
Widzę cię.
Co za bałagan!
Nie powinienem był uciekać i zostawiać cię tu samej.
- Jesteś ledwie dziecięciem. - Nie trzeba mi kiepskich przeprosin.
Potrzebuję odpowiedzi.
Szukam tego symbolu.
- Nie ma go w żadnej księdze. - Dość!
Nie pomogę ci. Wizje, symbole.
Brzmisz jak jeden z Sifa.
- Tak? - Zagalopowałem się.
Oczywiście!
Klan Sifa to najwięksi znawcy symboli.
Nie!
Doki to nie miejsce dla księżniczki.
Starszemu Kadii nie należy ufać.
Wiem, jak się nazywa i gdzie go szukać.
Dziękuję.
Sifa nigdy nie pomagają za darmo. Nie idź tam.
Nie boję się Sifa.
Nie rozumiesz.
Sifa nie są tacy jak Vapra.
W trinach mej młodości żeglowałem z nimi po Morzu Srebrnym.
Byłem durnym dzieciakiem szukającym przygód.
Znalazłeś je?
Znalazłem o wiele więcej.
Zaryzykuję.
Z twoją pomocą czy bez niej.
Zaczekaj!
Pomogę ci.
Nie powinniśmy tu przychodzić.
Księżniczko.
Starszy Kadia cię oczekuje.
Przecież się nie zapowiadaliśmy.
Jestem wróżbitą.
Starszy Kadio...
to zaszczyt cię spotkać.
Dostąpiłem kiedyś zaszczytu audiencji u twojej matki.
Byłaś wtedy dziecięciem.
Sifa nie zapomina...
ani nie przebacza.
Albo on odejdzie sam, albo ty razem z nim.
- Ale... - Pójdę już sobie.
Tylko bez sztuczek.
Czym stary Sifa może ci służyć?
Eliksirem, który zaskarbi ci względy Gelflinga?
Albo doda blasku włosom?
Moje włosy mają się dobrze.
Czy wiesz, co oznacza ten symbol?
Księżniczko, odpowiedzi na to pytanie
nie znajdziesz w tym świecie.
Być może skrywa się ona w strefie snu.
Co to takiego?
Oniko, przynieś sproszkowany nalrut.
- Ale, Starszy... - Prędko!
Tak.
Sensplot pozwala Gelflingom dzielić się wspomnieniami.
Umożliwia nam to strefa snu.
Strefa snu łączy nas z Thra
i z sobą nawzajem.
- To świat, który kryje się wewnątrz nas. - Jak tam się dostać?
Wypij.
Zapomniałeś o czymś.
Czyżby?
O zapłacie.
Sifa nie pomagają za darmo.
- Przepraszam. - Na Ka! Nic się nie stało.
Oniko, pomóż mi z tym.
Po problemie.
Teraz... pij.
- Za Kryształ. - Za Kryształ.
Kłamiesz.
Czyżby?
Dużo czytałam o nalrucie. Nie wywołuje snu, tylko utratę pamięci.
Dlaczego chcesz, bym zapomniała o tym symbolu, Starszy?
Gdy dziecko szuka kłopotów, zawsze...
Zawsze...
Co to ja mówiłem?
Przyszłaś z jakimś pytaniem?
Chcę poznać znaczenie tego symbolu.
Tak, o to chodziło.
Żaden Gelfling nie odczyta tego symbolu,
ale gdy ja na niego patrzę, przeczuwam...
kres wszystkiego.
Czy wypiłaś już swój napój?
Nie.
Ale ty tak.
Zamieniłaś kielichy?
To wróżbita tego nie przewidział?
- Głupie dziecko! - Puść mnie!
Musisz zapomnieć! Dopilnuję tego...
Kazała ci ją puścić!
Niech to.
- Czemu to zrobiłaś... - Gdy Starszy Kadia patrzy na ten symbol,
widzi tylko kres.
Ja widzę szansę na nowy początek.
Koniec, początek,
śmierć, życie.
To część tego samego kręgu.
Śmierć?
Widziałam mroczne znaki.
Dziwne burze, piasek, tam gdzie niegdyś szumiało morze.
Thra umiera.
Więc... pomożesz mi?
Przynieś najjaśniejszy klejnot z komnaty twej matki,
a otrzymasz odpowiedź.
- Tak zrobię. - Wróć tu jutro wieczorem,
gdy ostatnia siostra składa pocałunek na horyzoncie.
Nie spóźnij się.
Muszę odpłynąć punktualnie.
Czołem!
- Czołem? - Czołem.
Jak masz na imię? A ja jak mam na imię?
Chyba zupełnie stracił pamięć.
Czołem.
No to narobiłam sobie kłopotów.
Masz kłopoty? Ja nie. A może tak?
Rianie.
Co jeśli apetyczny Gelfling uciekł z zamku?
To byłby nasz koniec.
- Nie pozwalajmy sobie na czarne myśli. - Racja.
- Pokaż się, Rianie. - Gelflingu!
Nic ci nie zrobimy...
Przynajmniej nie od razu.
Rianie?
Co do tego miałeś rację.
Ten plan mi się nie podoba.
Bez dowodów Maudra Fara nam nie uwierzy.
Musi ci uwierzyć, to Maudra twojego klanu.
Sensplot pokaże jej prawdę.
Jestem poszukiwanym zabójcą.
Jeśli coś mi się stanie, wtedy...
Prawda umrze wraz z tobą. Ja im nie pokażę twoich wspomnień.
Dlatego przyniesiemy Maudrze Farze dowód na zbrodnie Skeksów:
esencję Miry.
- Czy to... - Kryształ Prawdy.
Jest pęknięty.
- Czy to normalne, że ma taki kolor? - Nie.
Skeksowie uszkodzili Kryształ.
Biedny Kryształ.
- Co teraz zrobimy? - Teraz?
Zejdziemy w dół.
W dół?
Niecierpliwi ignoranci, ot co.
Geniusza nie można popędzać.
Wężowy skobel odstraszy niepowołane łapska ciekawskich.
Czysto.
- Niesamowite miejsce. - Musimy działać szybko.
Esencja jest schowana w szafce.
Do czego to służy?
Niczego nie dotykaj!
- Mamy problem. - Co?
Kryć się!
Podstępny wężowy skobel!
Tak.
Czas spać.
Wypiję tylko kropelkę.
Szambelanie!
- Badaczu! - Wyjaśnij to niepożądane najście.
Szukałem ciebie.
- Czyżby? - Tak!
Cesarz kazał mi dopytać o stan zepsutej maszyny.
- Jest już więcej esencji? - Wkrótce będzie.
Prace są na ukończeniu.
To dobra wiadomość. Cesarz się ucieszy.
- Idę już. Pa, pa. - Stój!
Tak?
Wyczuwam Gelflinga.
- Z klanu Kamiennej Kniei. - To Rian.
Mocna woń Przemoka.
A to co?
- Złodziej! - Niby kto?
Wykradłeś fiolkę!
Nie ja.
- Musiał to być Gelfling. - Może bym ci uwierzył,
gdyby nie resztki wężowego skobla w twoich zębiskach.
To jakaś pomyłka.
Doszło do nieporozumienia.
- Wyjaśnij to, skekSil! - Nie!
Łotr!
Śmierdzący tchórz!
Nie boję się ciebie!
Odetnę ci ten jęzor, którym tak mielisz!
Za mną!
Nie zatrzymuj się!
- Fiolka! - Uciekają z esencją!
Łapać Gelflingi!
Chyba ich zgubiliśmy.
Będziemy świętować, jak się wydostaniemy z zamku.
Przeklęte kanalie!
Mam cię!
Nie! Gurjin!
Spokojnie, Gelflingu, to nieporozumienie.
Jesteśmy waszymi przyjaciółmi.
Nie słuchaj ich.
Sprawy i tak zaszły już za daleko.
Nic dobrego z tego nie wyniknie.
Proszę, oddaj esencję.
Proszę!
Nie bądź durniem.
Teraz!
- Rian, uciekaj! - Zdradzieckie robactwo!
- Czmychnie nam! - Nie zatrzymuj się!
Nieszczęście!
Nie złapiecie go!
To się jeszcze okaże.
Jaskinie są głęboko pod ziemią.
Dlatego przy mocnym świetle muszę nosić opaskę.
Nie wiem, jak inne klany znoszą to, że nad ich głowami wiszą trzy słońca.
To wielkie kule ognia.
Co jeśli któraś spadnie?
Co robisz, Hup?
Hup!
Przecież Ha’rar jest w tamtą stronę.
Nie, do Ha’rar tam.
Ale Maudra Argot kazała mi podążać za najjaśniejszą gwiazdą.
Jasny księżyc.
Tam jasna gwiazda.
Szłam w złym kierunku.
Trochę tak.
Dziękuję, mądry paladynie.
Sifa skarżą się, że odurzyłaś Starszego Kadię.
To on chciał mnie odurzyć, by wymazać mi pamięć.
Tavro, udaj się do karawany Sifa, przybędę tam wkrótce.
Jak sobie życzysz, matko.
Bądź silna.
Breo, co mam z tobą począć?
- Porozmawiaj ze Starszym Kadią. - Nie da się.
Niczego nie pamięta.
- Dzięki tobie. - Dość!
Sifa nie należą do wyrozumiałych. Będą żądać sprawiedliwości.
Ale...
jestem twoją córką.
Nawet księżniczka nie jest ponad prawem.
Być może Brei dobrze zrobiłoby,
gdyby wspomogła ubogich dobrymi uczynkami, dołączając do...
Kręgu Niższej Służby.
Matko, proszę, nie odsyłaj mnie! Mam tu coś do zrobienia.
Dość już kłopotów narobiłaś.
Wymykanie się z pałacu, usuwanie wspomnień.
Kradzież naszyjników.
Matko, ja...
Rano dołączysz do Kręgu Niższej Służby.
To wszystko.
- Ale nie... - To wszystko.
Tak, matko.
- Strata czasu. - O tak.
Gelflingi złożyły wyjątkowo marne ofiary.
Kilku skarżyło się na zarazę, która spadła na ich pola.
Zawsze mają wymówki.
Zanieście daniny do komnaty Poborczyni.
Ruchy.
Kapitanie.
- Czy coś się stało? - Chodzi o twojego syna, Riana.
Mówisz, że Gelflingi ukradły fiolkę?
To wszystko wina Szambelana.
Czemu mnie to nie dziwi?
Trzeba dać nauczkę zdradzieckim Gelflingom.
Szambelanowi również.
Co jeszcze pójdzie nie tak?
Witaj, skekSilu.
Spadło na nas nieszczęście.
Rian uciekł z dowodem naszych niecnych postępków.
Badacz twierdzi, że to twoja wina.
Prawdę rzecze Badacz.
To wina Szambelana.
Wiedziałem!
Szambelana należy ukarać.
Zasługuję na karę.
Na chłostę, na naganę.
Spalam się ze wstydu.
Co za hańba!
Gdybym tylko był w laboratorium wcześniej.
Niestety dotarłem tam za późno.
Paskudny Gelfling ukradł fiolkę.
Krętacz! Kłamca!
To ty wyjąłeś fiolkę z szafki.
Próbowałem chronić fiolkę, ale Badacz mnie zaatakował!
Wytrącił mi fiolkę z rąk.
To wtedy chwyciły ją śmierdzące Gelflingi.
To prawda, Badaczu?
- Technicznie tak. - Próbowałem je powstrzymać.
Złapałem oślizgłego Przemoka, ale ugodził mnie nożem.
Cóż to był za ból!
Nie zważając na te katusze, zakułem go w kajdany.
Nie to co Badacz,
który pozwolił Rianowi uciec z esencją.
To Badacz był odpowiedzialny za fiolkę.
Ale Cesarzu...
Należy mu się kara!
Powieśmy go za ogon!
- Przywiążmy go do Igielnicy! - Nie!
Błędy popełnione przez Badacza wymagają cięższej kary.
Mądrze rzeczesz, Cesarzu.
Jednak Badacz jest jednym z nas, czyż nie?
Być może posłuży mu spotkanie z chrząszczem okularzem.
Wyśmienity pomysł.
To mój ulubiony rodzaj ocznego okaleczenia.
Wiele trinów minęło,
odkąd któryś z nas zetknął się z chrząszczem okularzem.
Tylko nie to, Cesarzu! Błagam!
Przygotujcie Badacza.
Nie! Proszę!
- Chodź. - Nie!
- Chodź. - Błagam!
Nie!
Wstyd.
Taki wstyd.
Zejdź mi z drogi.
Tak! Będą się bić!
Panowie.
Proszę o audiencję.
Jak śmiesz prosić o cokolwiek Cesarza?
Mój Panie.
Ordon jest ojcem Riana, zdrajcy.
Niech mówi.
Jak sobie życzysz.
Przychodzę błagać o łaskę dla syna.
Morderca nie zasługuje na łaskę!
Jest niewinny!
Przemok wyznał nam wszystko.
- Gurjin? - Tak!
Gurjin zawiązał spisek z Rianem, by nas okraść.
Gdy Mira odkryła ich plan, zabili ją i próbowali zbiec.
Mamy wielkie szczęście, że udało mi się schwytać Gurjina.
Wszechpotężny Cesarzu, zezwól mi wyruszyć w pogoń za synem.
- Gdy go znajdę, poznam jego wspomnienia. - Nie.
Nie! Nie wolno ci splatać snów z Rianem.
Jego umysł jest skażony.
To może być zaraźliwe.
Jest chory, czyż nie?
Tak! To by tłumaczyło jego czyny.
Źle z nim.
Uleczycie go?
Z pewnością Panowie Kryształu są w stanie pomóc mojemu synowi.
Panie...
Jedź.
Znajdź Riana.
Przywieź go do zamku razem z ukradzionym skarbem.
A my, mocą Kryształu, uleczymy twojego syna.
Dziękuję, Cesarzu.
Dziękuję.
Czemu gramy w takie gierki? Mitrężymy cenny czas, Szambelanie.
Bzdura.
Któż zna syna lepiej niż ojciec?
Przywiezie nam i fiolkę, i zdrajcę.
A my posilimy się obojgiem.
Esencja dla wszystkich!
Esencja!
Bezużyteczne! Nie!
Do niczego!
Może ten.
Nie!
Jeden trin...
Co to?
Aughra nie ma czasu jeść!
Przeszukałam księgi proroctw i zwoje wróżebne. Na próżno!
Nie znalazłam przyczyny choroby Thra!
Podejdź!
Nie wierć się!
Muszę ustalić, co zdarzyło się pod moją nieobecność.
Może zapytam Mistyków.
Nie, nie mam czasu na zagadki.
Skeksowie przyrzekli strzec Kryształu na czas mej wyprawy do gwiazd.
U nich znajdę odpowiedź, której szukam.
Nie!
Przynieście klatkę.
Litości!
Klatka!
Nie!
Gdy zawodzimy samych siebie...
Musi dosięgnąć nas kara.
Gdy zawodzimy naszych braci...
Musi dosięgnąć nas kara.
Gdy zawodzimy Cesarza...
Musi dosięgnąć nas kara!
Litości!
Wkrótce będzie po wszystkim.
Napisy: Tomasz Bytner